Kenny, Liesbeth, Frankie, Helen en Thierry blikken terug op Hiv+
Donderdag, 13 oktober 2011 - 14u42
Kenny, Liesbeth, Frankie, Helen en Thierry hebben hiv de voorbije maanden een gezicht gegeven in Hiv+. Maar hoe gaat het vandaag met hen? En wat verwachten ze van de toekomst?
Op maandag 17 oktober blikken de vijf terug op Hiv+ en vertellen ze over wat de reeks met hen gedaan heeft en over de reacties die ze gekregen hebben.
Het gaat goed met THIERRY. Hij heeft iemand leren kennen en is smoorverliefd: “Dat waren fonkelende oogskes, langs beide kanten. Vier diamantjes, om het zo te zeggen. Het klikte meteen. En dan hé … Wanneer zeg je het? En hoe zeg je het? Op een zondagmorgen bij het ontbijt heb ik het er dan maar uitgeflapt. Een beetje op zijn Thierry’s. Hij had dat totaal niet verwacht. Hij had ook nog nooit iemand ontmoet waarvan hij wist dat die leefde met hiv”. Hoe reageert Thierry’s nieuwe vriend? En waarom wil hij anoniem blijven?
KENNY trekt met Kobe naar de middelbare school. Kenny wil jongeren sensibiliseren en vertelt zijn verhaal voor de klas: “Zoals iedereen kreeg ik seksuele voorlichting op school. Maar wat hiv, aids en soa’s waren, dat was er niet bij. Ik moet zeggen dat ik dat gemist heb. Dus daarom doe ik dit. Wat ik niet gehad heb, wil ik nu aan hen doorgeven. Anders hebben ze misschien hetzelfde voor.”
Kobe vraagt de tieners of ze veilig vrijen: “Wie heeft er hier al onveilige seks gehad?” Een aantal leerlingen steken aarzelend hun hand op.
- Kobe richt zich tot een van hen: “Waarom heb jij risico genomen?”
- Leerlinge: “Ja, gewoon omdat we geen condoom bij hadden..”
- Kobe: “En dat is dan geen reden om te zeggen: het stopt bij wat gepruts?”
- Leerlinge: “Ja, als je alle twee met goesting rondloopt …” (hilariteit in de klas)
Kobe gaat ook langs bij KRISTEL, die verrassend nieuws heeft. Kobe vraagt haar wat er gebeurd is.
Vijf jaar geleden zat FRANKIE in zak en as. Toen kreeg hij aids en vielen al zijn dromen in duigen. Nu, na jaren revalidatie, gaat het opnieuw goed met hem. Dat wil hij op een speciale manier vieren. Frankie: “Mentaal begin ik weer plannen te maken en dat is goed. De eerste jaren durfde ik zelfs niet aan volgende week te denken, laat staan aan volgende maand. Ik vergelijk het met een videorecorder; vier jaar heb ik mijn leven op pauze gezet. Het is hoog tijd dat ik op play duw en opnieuw begin te leven. Het plezier dat we vroeger hadden in het leven, het plezier dat jaren is weggeweest bij mij, dat wil ik nu vanavond opnieuw gaan vieren met mijn vrienden.”
Na zijn diagnose geraakte Frankie in zware financiële problemen. Hij vroeg een collectieve schuldenregeling aan. Maar wat heeft de rechter beslist? Hij hoort het vandaag van zijn advocate. Ondanks alle tegenslag blijft Frankie een bezige bij. Hij richt de patiëntenvereniging Hiv Vereniging België vzw op. Hij vindt het broodnodig dat die er komt en vertelt Kobe waarom.
Straks gaat HELEN terug naar België. Maar eerst wil ze nog samen met haar vrienden en familie naar een misviering in Oeganda.
- Helen: “Ik ben gelovig. Ik vind, met zo’n moeilijk leven, moet je in iets geloven”
- Kobe: “Helpt je geloof je ook bij je seropositiviteit?”
- Helen: “Ja, van God heb ik een kans om in een ontwikkeld land te leven, om medicatie te krijgen”
- Kobe: “Hoop je op een mirakel?”
- Helen: “Om te genezen? Nee, ik vraag niet zoveel. (lacht) Ik vraag een lang, gezond leven. Kijk, ik ben geboren in een land waar oorlog is, waar zoveel mensen bijna niks hebben, waar drie vierde niet kan lezen of schrijven. En zo heb ik geleerd hoe gelukkig ik ben. Ik ben geschoold, ik heb mijn beide ouders nog, ik heb een kind. Ik heb alles.” (lacht)
LIESBETH gaat verhuizen. Ze heeft fysiek een zeer zwaar jaar achter de rug. Ze moest veranderen van medicatie, maar het hiv-virus kreeg haar niet klein: “Ik heb een periode gehad dat ik aftakelde door de medicatie. Ik ben erg veel haar verloren. Daarom moest ik veranderen van behandeling. Dan ben ik opeens zes kilo afgevallen. Het is enorm moeilijk om die er weer bij te krijgen. Maar ik hoop dat ik nog een paar jaar verder kan. Dat ik nog in het afkickcentrum kan blijven werken. En ik heb mijn vriendenkring en misschien, wie weet, zal ik ooit nog een relatie hebben. Allez, ik heb geen tijd om ziek te zijn. Ik heb geen tijd om eraan te denken. Ik heb andere dingen te doen.”
Hiv+: op maandag 17 oktober om 21.30 uur
Foto: VRT / Bart Musschoot
Meer info: www.een.be
- Kobe Ilsen,
- Eén,
- AIDS,
- HIV