Maandag op Eén: HIV+ over werk

Kobe vraagt of KENNY slechte ervaringen heeft gehad op werkgebied.
- Kenny: “Ik heb dat gehad. Ik was gaan proefdraaien in de horeca en euh, die mensen wisten van mijn status. En achteraf zeiden ze: ‘kijk, je doet je werk echt goed, maar om die reden kunnen wij je niet aanvaarden. Want we zijn bang dat we misschien klanten gaan verliezen’. Bij het leger was het hetzelfde. Ik ben daar iets te eerlijk geweest, ik heb gewoon vlakaf gezegd bij de medische dienst van ‘ja kijk, ik ben hivpositief’. De dokter heeft direct zijn papier gepakt en is het bureau ernaast binnengegaan. En het was direct een stempel.”
- Kobe: “Afgekeurd?”
- Kenny: “Je komt nooit het leger binnen. Volledig. Dus mocht er daar ooit een vacature zijn voor een administratieve job, je mag niet binnen hé. En dat vind ik, allez, dat vind ik …”
- Kobe: “Word je er kwaad van?”
- Kenny: “Ja. Maar oké, je hebt dan wel van die tegenslagen, maar dat krijgt mij niet klein. Dat sterkt mij juist.”

THIERRY is momenteel hulpverlener bij Sensoa. Zijn collega’s weten dat hij seropositief is. Vroeger was hij een gedreven leerkracht. Zou hij ook meewerken aan deze reeks als hij nog voor de klas zou staan?  
- Thierry: “Ik denk het niet. Ik denk het niet, neen.”
- Kobe: “Waarom niet?”
- Thierry: “Omdat ik dan de school, de directie en mijn collega’s in een moeilijk parket zou brengen. Ik denk dat er tegenwind zou komen van de ouders, in de trant van ‘Oh, mijn kind krijgt les van iemand die seropositief is. Oei oei, wat nu? Ik haal mijn kind weg van die school’. Dus dat bedoel ik eigenlijk. Ik wil ook mijn school dan niet in een lastig parket brengen”
- Kobe: “Moet je het vertellen op het werk dat je hiv hebt?”
- Thierry: “Ik geef de raad naar je hart te luisteren.”

FRANKIE was ooit een succesvol zakenman. Financiële problemen kende hij niet. Maar na de aidsdiagnose viel alles in duigen. Nu vraagt Frankie een collectieve schuldenregeling aan.
- Frankie: “In 2005 heb ik het horecagedeelte van de Koninklijke Jachtclub van Oostende overgenomen. Er was achthonderd man op de opening. We deden hier gemakkelijk driehonderd couverts per dag. Ik heb hier shows laten geven, mensen van Engeland zijn hier met groepen boten toegekomen. En in Antwerpen had ik een pand met een bloeiende wijnhandel. De zaken draaiden enorm goed. Maar dan kreeg ik de diagnose: aids in een vergevorderd stadium. Ik kon niet meer werken. Van vandaag op morgen moest ik alles sluiten. De curator besliste om het pand te verkopen omdat ik met mijn invaliditeitsuitkering de lening niet meer kon betalen. Ik heb alles in handen gegeven van advocaten … Het is echt niet plezant om op zo’n moment, wanneer je eigenlijk aan het vechten bent om te overleven, nog eens met al die problemen geconfronteerd te worden. Ik heb in die periode dikwijls gedacht aan zelfmoord. Dikwijls. Dat het mij echt te veel werd”.
- Frankie: “Nu komt er eindelijk, voor de eerste keer, een zitting op de arbeidsrechtbank. Ik hoop dat de rechter mij een collectieve kwijtschelding geeft van alles wat nu nog openstaat. Dat zou voor mij een zekere vorm van rust geven. Dat betekent voor mij dat ik de pagina kan omdraaien, het verleden kan vergeten en dat ik eindelijk een nieuwe start kan nemen. Ik kan me echt niet voorstellen dat ik me nog eens zo lang dag na dag moet verantwoorden ten opzichte van mensen die totaal niets weten over hiv.”

HELEN is werkloos en dat frustreert haar. Ze wil doodgraag een nieuwe job. Om haar kansen te vergroten, volgt ze een bediendenopleiding en sollicitatietraining bij de VDAB. Kobe vraagt zich af of een werkgever mag polsen of je al dan niet seropositief bent.
- Kobe: “Hoe belangrijk is werk vinden voor jou, Helen?”
- Helen (ferm): “Héél belangrijk. Zonder werk heb je geen inkomen, en ik heb een zoon, ik moet voor hem zorgen. Een job geeft je ook waardigheid. Ik ben geschoold en ik wil hard werken. Ik wil niet dat de mensen denken ‘dat is iemand die gewoon wil niksen en gratis geld wil krijgen van het OCMW’. Zo’n indruk wil ik niet achterlaten. Dus ik haat het woord ‘werkloos’.”

LIESBETH was zwaar verslaafd aan harddrugs, maar kickte af. Vandaag werkt ze zelf als vrijwilliger in een ontwenningscentrum. Ze beheert er onder meer de apotheek. Zo komt ze nauw in contact met de mensen die er verblijven.
- Kobe: “Liesbeth, wat gebeurt hier precies?”
- Liesbeth: “Wel, vier keer per dag wordt er medicatie uitgedeeld aan de mensen hier. En ’s morgens is er ook vervangmedicatie bij, zoals methadon, een vervangmiddel voor heroïne.”
- Kobe: “En weten de mensen dat jij seropositief bent, ja?”
- Liesbeth: “De meeste wel. De nieuwe misschien niet. Maar het komt vaak ter sprake als er verzorging nodig is. Dan doe ik altijd handschoenen aan.”
- Kobe: “Ha ja, toch?”
- Liesbeth: “Ik zeg dan ‘ja, ik moet u beschermen, en mij ook’.”

Mensen die drugs injecteren, nemen vaak zware risico’s. HENRI, die in het ontwenningscentrum verblijft, vertelt hoe hij door het oog van de naald kroop:
- Henri: “Ik ga het je eerlijk zeggen: als je echt gebruikt, dan valt alle logica weg. Al het rationele denken, dat valt gewoon weg. Dus preventie en dit en dat, pff, allemaal goed en wel, maar als puntje bij paaltje komt … Ik heb dat ooit aan de hand gehad. Ik was bij iemand die seropositief was en ik had geen spuiten meer om cocaïne te spuiten. Dan heb ik die zijn spuit gebruikt, terwijl ik dat wist.”
- Kobe: “Meen je dat?”
- Henri : “Ja, ja. Dan ben ik daar zes maanden op geflipt, dat ik dacht: ‘Shit, misschien heb ik wel prijs’. Dan heb ik geregeld mijn bloed laten trekken en ik heb eigenlijk geluk gehad. Ik heb dus niks, maar dat is dus wel echt dom hé. Ja ja, dan ben je echt ontgoocheld in uzelf.
- Kobe: “Er zit dus toch wel een bepaalde schrik in van ja, dat willen we toch echt niet hebben?”
- Henri: “Schrik, ja, schrik heb je er zeker van. Als het te laat is. Vooral dan”

Hiv+: op maandag 10 oktober om 21.30 uur

Foto: VRT / Bart Musschoot

Meer info: www.een.be