Maandag op Eén: HIV+ over vriendschap

En wat betekenen hun vrienden voor hen?

THIERRY gaat op citytrip met Veerle, zijn beste vriendin. Ze kennen elkaar al meer dan twintig jaar en zijn erg close.
- Thierry: “Mijn vriendschap met Veerle is heel, heel belangrijk. Die vriendschap is er altijd geweest, bij alle belangrijke momenten. Ik kan mij niet voorstellen dat die er niet is”
- Veerle: “Thierry is altijd een ongelooflijk positieve mens geweest. Ik denk dat hij nog intenser is gaan genieten van het leven. En hij is direct omringd geweest door al zijn vrienden. Hij heeft ook meteen aan iedereen verteld wat er aan de hand was. Hij is ongelooflijk goed opgevangen, gelukkig, door zijn hele omgeving. Iedereen heeft er heel positief op gereageerd.”
- Thierry: “Als je daar over kunt praten met mensen die dicht bij jou staan, als die luisteren naar jou, als die advies kunnen geven … dat maakt het voor jezelf zoveel makkelijker. Dus in die zin is een heel goeie vriendschap, ja … die is helend.”
- Veerle: “Elke woensdag lunchen wij samen; dat is ons vaste moment. Thierry heeft mij nog niet zo lang geleden een prachtig compliment gegeven. Hij zei ‘ja, onze lunchkes’, dan zien wij elkaar gewoon één uurtje, ‘dat is eigenlijk de beste aidsremmer die ik kan hebben’. Dus ja, ik hoop dat ik dat kan blijven voor hem.” (lacht)

LIESBETH gaat op weekend met haar vrienden van vroeger. Zij waren ooit jong, wild en zwaar verslaafd aan drugs.

Liesbeth vertelt: “Op mijn achttiende begon ik een beetje op de dool te raken. Ik begon andere dingen te zoeken dan de meeste jongeren van mijn leeftijd. Dus het was eigenlijk wel een keuze om een beetje bij de marginalen rond te hangen. Niet zozeer voor drugs, maar voor de omgeving en een beetje, ja, de nieuwe wereld willen beleven zeker? En niet werken en geen wetten en geen regels. (lacht) En natuurlijk, ja, we hebben het niet ver gebracht. Maar toch was dat eigenlijk een heel fijne periode. Tot ik echt verslaafd was natuurlijk”

Na zijn diagnose keerden veel mensen FRANKIE de rug toe. Maar de echte vrienden, zoals Paul, die bleven.
- Paul: “We zaten ergens op een terrasje. ‘Paul, ik moet iets vertellen’, zei hij. ‘Ik ben ziek’. ‘Ik dacht het al’, zei ik, ‘je bent zo al een paar weken …’ ‘Ik heb aids’, zei hij.”
- Kobe: “Wat doe je dan als vriend, op dat moment?”
- Paul: “Goh, een nieuw pintje bestellen zeker? (lacht) Ja, ik bedoel, gewoon luisteren vooral, want je merkt dat die persoon dat echt wel wil vertellen. Je kunt ook weglopen natuurlijk, maar ik denk niet dat je dan een vriend bent hé. Dan hoor je bij de rest die wegblijft.”
- Kobe: “Zijn er mensen gaan lopen? Vrienden die zeggen ‘Oei, Frankie, nu ik dit weet, excuseer maar, uit mijn leven alstublieft?’”
- Frankie: “Er zijn mensen die positief gereageerd hebben. Echt waar, heel veel, veel meer dan ik gedacht had. Maar ook een heel groot aantal mensen waarvan ik had verwacht dat ze positief zouden reageren … En die mensen, ja, die hoor ik niet meer, die zie ik niet meer, ik word daar niet meer uitgenodigd of die komen niet meer langs.”
- Paul: “Ik denk ook dat heel veel van zijn vrienden in de homowereld zitten. En dat die natuurlijk ook, ja, hoe zal ik het zeggen, daar bang van zijn. Ik denk dat er mensen zijn die gewoon geen echte vrienden waren vroeger. En als je tegenslag hebt, zijn dat de eersten die wegvallen.”
- Frankie: “Ik had gedacht dat mijn heteroseksuele vrienden daar meer problemen mee zouden hebben dan mijn homoseksuele vrienden. Maar het is net het tegenovergestelde.”

KENNY woont sinds kort samen met zijn vriendin Kristel. Om dat te vieren, geeft hij een groot tuinfeest. Ook zijn makker Werner is van de partij.
- Kobe: “Heb jij al de Kenny gezien die het er moeilijk mee heeft? Die het er lastig mee heeft?”
- Werner: “In het begin wel ja, maar de laatste jaren niet. In het begin heb ik het er ook wel heel lastig mee gehad, omdat hij zeer zwaarmoedig was. Hij is nog naar de zee geweest, op de pier en hij heeft daar zijn bedenkingen gehad . Ik zat daar ook enorm mee in. Als je goede maat je dat vertelt, dan valt dat wel zwaar. En zeker omdat je wel kunt luisteren, maar echt helpen kun je niet. Je kunt daar nog tegen vertellen van ‘herpak je’, en ‘zorg dat je er staat’. Maar als dat niet helpt, dan helpt dat niet. En dat vond ik wel zeer zwaar voor mij”.

HELEN bleef noodgedwongen in België voor de hiv-medicatie. Ze heeft haar Oegandese vrienden in jaren niet meer gezien. Maar die laten haar niet vallen. Jeugdvriend Hilary bewondert hoe Helen omgaat met haar ziekte.
- Hilary: “Helen gaat lachend door het leven, zelfs als ze slecht nieuws heeft. En ze heeft al wat meegemaakt. Eerst de problemen met haar voet. Dan verloor ze haar echtgenoot. En nu hiv. Maar ze blijft stralen alsof ze ‘on top of the world’ is. Dat is waar ik zo van hou bij Helen.”
- Kobe: “Begrijp je haar beslissing om Oeganda te verlaten voor de behandeling? Betaalt ze geen hoge prijs voor haar leven?”
- Hilary (verbaasd): “Om te leven? Bestaat er dan een hoge prijs voor het leven? Leven is het ultieme. Daar kun je toch geen prijs op plakken?”
- Helen: “Dat vind ik ook. Er is geen grotere prijs dan het leven zelf”.

Hiv+: op maandag 3 oktober om 21.30 uur op Eén

Foto: VRT / Bart Musschoot

Meer info: www.een.be